Toen besefte ik dat mijn zenuwstelsel mijn CEO is…
2025 was voor mij het jaar waar ik heel wat zijsprongetjes ‘dacht’ te moeten nemen. Ook mijn zijsprong als freelance medical manager assistant kwam vanuit een stukje dat ik na 10 jaar nog geregeld voorgeschoteld krijg : onzekerheid. De opdracht omvatte 1 dag per week van 10u. De eerste 2 woensdagen liep ik mee. Naast onthaal en secretariaat in de oogartsenpraktijk kwamen alle oogmetingen erbij met toestellen die mij volledig onbekend waren. Vanuit rust en stilte in de praktijkunit naar mega-multitasker bleek geen evidentie. Maar ik leer snel, dus ik voelde, met de ondersteuning van de optometrist als collega, dat ik dit -indien die ruimte er was- wel onder de knie zou krijgen. Ondanks het werk steeds leuker te vinden, merkte ik na enkele woensdagen een patroon. Naast -wat ik logisch vond- vermoeid thuis te komen voelde ik ook telkens een enorme spierspanning in mijn lichaam. Bizar genoeg sliep ik telkens de nacht na die werkdag enorm slecht met hartkloppingen, zweten en hoofdpijn. De donderdag erna had ik de hele dag ijskoud als in een soort 'bevriesmodus'. Elke week werd meer helder dat die dag mij onderuit haalde en ik een week nodig had om terug evenwicht in mijn lichaam te herstellen. Ik stelde in vraag waarom : - de straling van de toestellen die meer impact op mij hadden dan ik bewust van was ? - het feit dat hoe patiënten soms behandeld werden niet resoneerde met mijn manier van omgaan met mensen ? - de opstapeling van ‘wil is wet’, ‘ik duld geen tegenspraak’ en ‘je hebt nu toch al 4 weken (uhu, 4 dagen) gehad, dus je zou het toch al moeten kunnen zeker ’ ? Want multitasken lukte me steeds beter en het contact met de collega was fijn. Enkele dagen voor mijn verjaardag in april deed ik één van de moeilijkste telefoontjes sinds heel lang : de melding dat ik de opdracht zou stoppen. Begrip had ik niet verwacht, maar dankzij heel wat energetisch werk vooraf was dat ook niet nodig. Zelfs de letterlijke woorden “Dat zal dan voor jou veel erger zijn dan voor mij, want het is eigenlijk zielig en belachelijk dat je zelfs dit niet kan” haalden mij niet onderuit. Ondanks ik weken nodig om mijn zenuwstelsel terug helemaal gereguleerd te krijgen voel ik me dankbaar voor deze ervaring. Ik mocht namelijk zelf nog eens (verdomd duidelijk) voelen hoe mijn lichaam voelt als mijn zenuwstelsel volledig ontregeld is. Maar wát een bekrachtiging om te kunnen tappen uit alles wat ik dagelijks in mijn trajecten laat aanvoelen bij het leren reguleren van het zenuwstelsel. Leve zenuwstelselregulatie én de heerlijkheid van innerlijke rust ! Tijdens de (gratis) online deep dive online van februari neem ik je hier héél graag in mee. Credits pic : IRI - Irisch Reflexology Institute